Σμίλεψε πάλι, Κωστής Παλαμάς.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Σημείωση δική μου:

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία...

Εσύ Δάσκαλε που που θα διδάξεις τα παιδιά μας, πόσο καλά γνωρίζεις την αποστολή σου...

Πόσο καλά κρατάνε οι ώμοι σου ; Πόσο σοφός εισαι;Τι ψυχικά αποθέματα έχεις;

Μπάς και χτίζαμε ολοι, μαζί με σένα- μιάς καλύτερης κοινωνίας ένα πιό γερό και πιό όμορφο παλάτι....Το έχουμε ανάγκη όλοι μας...

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη Δάσκαλε....

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης αφιερωμένη στον Νικηφόρο Βρεττάκο

Στον σπουδαίο ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο είναι εφέτος αφιερωμένη η παγκόσμια ημέρα ποίησης- 21 Μαρτίου – με αφορμή και τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του. Την απόφαση για την πραγματοποίηση αυτού του αφιερώματος πήρε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (Ε.Κ.Ε.ΒΙ) και στο πλαίσιο του εορτασμού της ημέρας ποίησης, τα Μέσα Μεταφοράς, το Μετρό και οι δημόσιοι χώροι θα γεμίσουν αφίσες με φωτογραφίες και στοίχους του Λάκωνα ποιητή, αλλά και με εικαστικά εμπνευσμένα από το έργο του.

Η «παρουσία» του ποιητή θα είναι επίσης αισθητή και στη φετινή Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (24-27 Μάιου 2012) με ειδικό περίπτερο αφιερωμένο στο Νικηφόρο Βρεττάκο, στο οποίο οι επισκέπτες θα μπορούν να δουν από κοντά χειρόγραφα, προσωπικά αντικείμενα, βιβλία και φωτογραφίες του.

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕ 

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΠΟΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΟ

"ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΟΝΤΑΣ " ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΜΠΛΟΓΚ ΒΡΗΚΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΜΠΝΕΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ!
Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ e-αίθουσα.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ο Σεπτέμβρης - Ρένα Καρθαίου

Ο Σεπτέμβρης είναι αγόρι

κι έχει ολόχρυσο καπέλο

και χρυσό το πανωφόρι.

Τα παπούτσια του είναι φύλλα ,

που ‘χουν πέσει απ’ τα πλατάνια

και τα μάγουλα του μήλα.

 Κρατάει σάκα από νερό

κι έχει μέσα τα βιβλία

από σύννεφο κι αφρό.

Με του άνεμου  τα ποδάρια

τρέχει  δίχως να τον βλέπεις

στων βημάτων του τα χνάρια ,

διαμαντάκια θε να βρεις ,

σταγονίτσες,  σταγονίτσες

μιας ολόχρυσης  βροχής .

Ο Σεπτέμβρης είναι αγόρι,

κατεβαίνει από τα δάση,

κατεβαίνει από τα όρη.

Κι έρχεται για να χτυπήσει

 μια πελώρια καμπάνα,

το σχολείο για να αρχινίσει.

Ο Σεπτέμβρης  πάντα ,

δες, έχει όλα τα παιδάκια

φίλους και συμμαθητές.

 Ρένα Καρθαίου

ΕΣΥ ΑΝΘΡΩΠΕ....

ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ-ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα-μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ-ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μια φορά στα χίλια χρόνια

  του πελάγου τα τελώνια

Μες στα σκοτεινά τα φύκια

  μες στα πράσινα χαλίκια

Το φυτεύουνε και βγαίνει

  πριν ο ήλιος ανατείλει

Το μαγεύουνε και βγαίνει

  το θαλασσινό τριφύλλι

Κι όποιος τό ’βρει δεν πεθαίνει 

  κι όποιος τό ’βρει δεν πεθαίνει

Μια φορά στα χίλια χρόνια

  κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια

Δε γελάνε μήτε κλαίνε

  μόνο λένε μόνο λένε:

– Μια φορά στα χίλια χρόνια

  γίνεται η αγάπη αιώνια

Να ’χεις τύχη να ’χεις τύχη

  κι η χρονιά να σου πετύχει

Κι από τ’ ουρανού τα μέρη

  την αγάπη να σου φέρει

Το θαλασσινό τριφύλλι

  ποιος θα βρει να μου το στείλει

Ποιος θα βρει να μου το στείλει

  το θαλασσινό τριφύλλι. 

από το βιβλίο: Oδυσσέας Eλύτης, Τα ρω του έρωτα, ύψιλον/βιβλία, 1986

ΞΥΠΝΗΣΕΣ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ; ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ξύπνησες, κοριτσάκι;

Ξύπνησε ο ήλιος. 

Mπήκαν μπροστά τα μοτεράκια 

των χρυσών σπόρων.

Aκούς;

Tέσσερις μαργαρίτες

τροχοί σ’ ένα αμαξάκι ―

σου κουβαλάν πολλά

καλούδια και καλά.

Tέσσερα χελιδόνια-τσαγκαρόπουλα

πάνω-κάτω, πάνω-κάτω

πηγαινέλα

τραβάνε τις μακριές κλωστές

τις αργυρές

μιας καλοκαιριάτικης βροχούλας

και σου ράβουν ― γεια-χαρά σου ―

τα γαλάζια πέδιλά σου

Mέλισσες τρυγάν, τρυγάν

τα ξανθόχρυσα λουλούδια

τα ξανθόχρυσα τραγούδια

και σου φτιάχνουν και σου φτιάχνουν

(άνοιξε το χέρι σου)

σου ’φτιαξαν το μέλι σου.

Mια μουγγή, κοντόχοντρη

― δες ― μια αστεία χελώνα

κόβει ένα κομμάτι φως στρωτό

γαλανό και γελαστό

απ’ το ρυάκι

στο κρεμάει στην κούνια σου

καθρεφτάκι

για να κοιταχτείς

και να χτενιστείς.

Ένα αγαθό 

στρογγυλοπρόσωπο ψωμί

μέσα στη χρυσή

του καλοκαιριού κουζίνα

βράζει, βράζει (ακούς πώς βράζει

σαν να παίζουν μαντολίνα),

τ’ αγαθό ψωμί

(πώς γελούν τα μάτια τα μεγάλα σου)

σου ’βρασε το γάλα σου.

Tα κυκλάμινα στυλώνουνε τ’ αυτάκια τους

σαν τριανταφυλλένια γαϊδουράκια

για ν’ ακούσουν τι θα πεις

μέσα στο χωνάκι της σιωπής.

Kι ως ανασηκώνεις το χεράκι

φτιάχνεις ένα γεφυράκι

κι από κάτω του περνάνε,

σεργιανάνε

κύκνοι-κρίνοι

κρίνοι-κύκνοι. 

από το βιβλίο: Γιάννης Pίτσος, Πρωινό άστρο, Eκδόσεις «Kέδρος», 1964

Το νησοκρογιαλάκι!

Το νησί, το νησάκι

το όμορφο ακρογιαλάκι!

Με τη θάλασσα και την ακτή

πέρα δώθε κυβερνεί.

Τα τζιτζίκια τζιτζιρίζουν

πέρα δώθε τριγυρίζουν.

Ο Ήλιος γελά

πάντοτε χαμογελά

τα παιδιά τρέχουν στην ακτή

και η θάλασσα έχει ταραχή.

Μες στη θάλασσα παίζουν τα παιδιά

κάνουν και καμιά βουτιά.

Παίζουν και με άλλα πολλά παιδιά

και είναι μες στη τρελή χαρά.

Τα λουλούδια τα χτυπά ο ήλιος

και οι μέλισσες παίρνουν όλη τη γύρη.

Αλεξάνδρα Π., Δ2΄

Ποίημα: Γλυκό, γλυκό καλοκαιράκι

Γλυκό, γλυκό καλοκαιράκι

έπεσε σε ΄να νησάκι.

Κι έρχεται το καραβάκι

χαρά μεγάλη στο νησάκι.

Ο ήλιος τη χαρά του δείχνει

τις ακτίνες του απλώνει

κι η χαρά του μεγαλώνει.

Κλείνει το μάτι σε ένα σπιτάκι.

Αχ! Γλυκό, γλυκό μου καλοκαιράκι.

Τρέχει, τρέχει το καραβάκι

να δροσιστεί στο ακρογιαλάκι.

Το χτυπάει ο ήλιος στο κατάρτι

τρέχει να το δει το κοριτσάκι.

Ο ήλιος του χαμογελά και το 

καραβάκι είναι όλο χαρά!

Εύη Φ., Δ2΄

Ποίημα: Τα χιόνια λιώνουν στα βουνά

Τα χιόνια λιώνουν στα βουνά

τα δέντρα ντύθηκαν ξανά

με φύλλα νέα και λεπτά.

Ο Ήλιος μας χαμογελά

και τα λουλούδια τα μικρά

απλώθηκαν μες στους αγρούς

και σε λόφους φουσκωτούς.

Το φως κερδίζει τη νυχτιά

κι η πλάση όλη ξυπνά

με θόρυβο ψιθυριστό

σαν το ζουζούνι το τρελό.

Οι παπαρούνες χορεύουνε

και τα ζουμπούλια θεριεύουνε

κάτω από την αμυγδαλιά 

με τ΄ άνθη τα πολλά.

Κωνσταντίνος Σ., Δ2΄

Μαγιάτικο στεφάνι - Αγριολούλουδα του Μάη

Μαγιάτικο στεφάνι

Εχάραξε η αυγή

κι ο ήλιος ανατέλλει

και κόκκινα τριαντάφυλλα

στολίζουν τα στεφάνια.

Τα χελιδόνια γλυκά-γλυκά

της άνοιξης καμάρια

στεφάνια πλέκουν κι αυτά

τις πόρτες να στολίσουν.

Αγριολούλουδα του Μάη

Τα λουλούδια σου Μάη μου

και τα κρίνα σου Μάη μου,

σινιάλο σου κάνουν

στο στεφάνι σου Μάη μου.

Ποιήματα: Λαμία - Θα τηγανίσω αυγά!

Λαμία

Ήτανε νύχτα σκοτεινή,

φυσούσε με μανία.

Σου είπα γεια και έφυγα 

για μέρες στη Λαμία.

Θα τηγανίσω αυγά!

Στη Λάρισα εγώ δεν πήγα

ούτε και στην Καλαμαριά

εάν όμως νευριάσω

θα κάτσω να φάω

δυο αυγά τηγανητά!

Γιώργος Π., Δ1΄ 

Το μεσημέρι...

Το μεσημέρι

Ήταν ένα μεσημέρι,

ο ήλιος έλαμπε σαν αστέρι.

Έστειλε η φύση περιστέρι

που κάθισε και στο παρτέρι.

Εγώ έτρωγα πολύ κασέρι,

με κοίταζε το περιστέρι...

«Άντε», λέω εγώ, «πάρε λίγο, 

πάρε λίγο για χαλάλι!».

Λερώθηκε το περιστέρι,

έγινε ένα χάλι.

Με ξανακοίταξε αυτό,

καθώς πήγαινα στο γιαλό.

Και εγώ θαύμαζα το νερό,

το περιστέρι πήγε στον γιαλό.

Εγώ πέταξα το κασέρι στο ψαρά

και το περιστέρι το πιάνει.

«Παρ΄ το», λέω «παρ΄ το στη φωλιά».

Ποια φωλιά; Ποια πουλιά; Το ΄κανε μια μπουκιά.

«Άντε στο καλό», του λέω εγώ

κι αυτό μου σηκώνει το πισινό.

Κι εγώ πάλι,

δεν μπλέκω με πουλιά φορά άλλη!

Γιώργος Π., Δ2΄

Το παραπάνω ποίημα, όπως και άλλα που θα δημοσιεύονται, γράφτηκε από τα παιδιά της Δ2΄ του σχολείου μας, μ'αφορμή την ποίηση του Ελύτη, στα πλαίσια του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής.