Συνέντευξη με τον Διευθυντή του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Συνταγματάρχη Πυροβολικού κ. Φαρμάκη Γεώργιο.

Επισκεφτήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα το Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε και να πάρουμε συνέντευξη από το Διευθυντή του Πολεμικού Μουσείου τον Συνταγματάρχη Πυροβολικού κ.Φαρμάκη Γεώργιο. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του κ. Φαρμάκη ο οποίος απάντησε με μεγάλη προθυμία στα ερωτήματά μας. 

• Πότε ξεκίνησε η λειτουργία του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης; 

Η λειτουργία του ξεκίνησε το 2000. Οι εργασίες για το Πολεμικό Μουσείου ξεκίνησαν το 1993 και ολοκληρώθηκαν το 2000 και εδώ και 12 χρόνια λειτουργεί ως Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Όλα όσα είδατε εδώ μέσα σήμερα έχουν γίνει αυτά τα 12 χρόνια και ελπίζω να σας ικανοποίησαν.

• Το κτίριο εδώ πριν μετατραπεί σε μουσείο τι ήταν; 

Το 1900 επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί το έκαναν στρατώνα για τους στρατιώτες τους Οθωμανούς και όταν ήρθε ο Ελληνικός Στρατός το 1912 έγινε χρήση από το δικό μας στρατό. Αργότερα, στην πορεία μέχρι το 1993 που αποφασίστηκε να γίνει Πολεμικό Μουσείο είχε διάφορες χρήσεις.

Κλικ εδώ για να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη.

Αγγελική Μ., Στ1΄/Αναστασία Τσ., Στ2΄

Ευγένιος Τριβιζάς: «το σχολείο σκοτώνει το διάβασμα»

Είναι αγαπημένος παραμυθάς των παιδιών και συγχρόνως διδάσκει εγκληματολογία σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Την ιδιαίτερη σύμπραξη αυτών των δύο ιδιοτήτων, ο Ευγένιος Τριβιζάς την «μεταμορφώνει» σε έμπνευση, δημιουργώντας ήρωες όπως τον Τουρτούρι, τον Αχυρούλη και τον Πίκο Απίκο αλλά και σε εφευρετικότητα καθώς ο... γαργαλιός (ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος), το ηλεκτρικό ρουφοσκόπιο (ένας συνδυασμός τηλεσκόπιου και ηλεκτρικής σκούπας, με το οποίο όχι μόνο βλέπει κανείς τα αστέρια αλλά άμα θέλει τα ρουφάει και τα κάνει γιρλάντες), η μελωδική ομπρέλα, το παπιγιόν για νάνους και ο αναδρομικός καθρέφτης (που σε δείχνει όπως ήσουν πριν από δέκα χρόνια) είναι μερικές μόνο από τις ευρεσιτεχνίες του.

Αφορμή για την συνέντευξη στο click@Life στάθηκε η νέα παράσταση της νεανικής σκηνής του ΚΘΒΕ, που βασίζεται στο βιβλίο του «Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι», το οποίο είναι και το πρώτο βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά που κυκλοφόρησε.

• Πώς εμπνευστήκατε την ιδέα για το βιβλίο «Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι»;

Ένας χιονάνθρωπος που λιώνει στο λασπωμένο πεζοδρόμιο μιας πόλης, ήταν από τις πιο μελαγχολικές εικόνες της παιδικής μου ηλικίας και η άρνηση του Τουρτούρι να υποταχτεί στη μοίρα του, ήταν το ξεκίνημα αυτής της ιστορίας.

• Τελικά πόσο καθοριστική είναι για τα παιδιά η σημασία μιας υπόσχεσης, για την οποία άλλωστε μιλά η συγκεκριμένη ιστορία;

Μια υπόσχεση για ένα παιδί είναι ότι ένα σύννεφο για ένα λουλούδι. Αν δεν του φέρει βροχή, κινδυνεύει να μαραθεί.

• Πιστεύετε ότι οι γονείς σήμερα στην Ελλάδα, εξοικειώνουν τα παιδιά με το διάβασμα και τη λογοτεχνία;

Ότι επιτυγχάνουν οι γονείς, το καταστρέφει το σχολείο. Μια έρευνα για τη θέση την όποια κατέχει το εξωσχολικό λογοτεχνικό βιβλίο στη ζωή των μαθητών, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από τη σκοπιά των μαθητών η ανάγνωση σχολικών βιβλίων «σκοτώνει» γενικώς το διάβασμα. Φαίνεται ότι τα σχολικά βιβλία ταλανίζουν τόσο πολύ τα παιδιά, ώστε αισθάνονται στην υπόλοιπη ζωή τους απέχθεια για οποιοδήποτε έντυπο (με την εξαίρεση ίσως των επιταγών). Τα σχολικά βιβλία είναι ως επί το πλείστον κουραστικά και βαρετά. Θα μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο ελκυστικά. Επίσης, πόσο πιο γόνιμο θα ήταν αν η διαδικασία της μάθησης μπολιαζόταν με χιούμορ. Για παράδειγμα, μια απλή άσκηση του τύπου «ένα κιλό πατάτες κάνει 2ευρώ. Πόσο κάνουν 20 κιλά πατάτες;» Εύκολα μπορεί να δοθεί με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή «όταν ο Πινόκιο λέει ψέματα, η μύτη του μεγαλώνει δύο πόντους. Πόσο θα μεγαλώσει, αν πει είκοσι ψέματα;». Η άσκηση παραμένει ουσιαστικά η ίδια, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται διεγείρει αποτελεσματικότερα το ενδιαφέρον του παιδιού.

• Απολαμβάνετε τους χαρακτήρες των βιβλίων σας όταν τους βλέπετε να «ζωντανεύουν» στο θεατρικό σανίδι ή ακόμη και στο σινεμά;

Εξαρτάται από το ζωντάνεμα. Άλλοτε τους απολαμβάνω και άλλοτε δυσκολεύομαι να τους αναγνωρίσω. Ανάλογα με τον ηθοποιό που τον υποδύεται και το σκηνοθέτη που τον καθοδηγεί, ο ίδιος ήρωας παίρνει πολλές και διαφορετικές μορφές.

• Τα παιδιά τελικά είναι οι πιο απαιτητικοί θεατές;

Είναι οι πιο απαιτητικοί και αυστηροί θεατές, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη πρόκληση. Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του παιδικού θεάτρου είναι η ηλικιακή ανομοιογένεια στη σύνθεση του κοινού. Την ίδια παράσταση ενδέχεται να παρακολουθούν νήπια, παιδιά, έφηβοι, ενήλικες και υπερήλικες, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, δάσκαλοι και άλλοι συνοδοί. Για αυτόν το λόγο το έργο πρέπει να λειτουργεί σαν πολυπρισματική μαγική εικόνα με πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης.

• Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο που να χαρακτηρίζει όλους τους ήρωες των παραμυθιών σας;

Ότι επιχειρούν το ακατόρθωτο.

• Ποιος από τους ήρωες σας αντιπροσωπεύει ή μοιάζει περισσότερο με τον Ευγένιο Τριβιζά;

Με όλους τους χαρακτήρες που δημιουργώ ταυτίζομαι κατά κάποιο τρόπο, όπως άλλωστε ελπίζω και οι αναγνώστες των βιβλίων μου. Ιδίως με τον Τουρτούρι τον χιονάνθρωπο που δεν θέλει να λιώσει (Ο Χιονάνρθωπος και το κορίτσι), τον Αχυρούλη το σκιάχτρο που επιθυμεί να πετάξει (Το όνειρο του σκιάχτρου), με το άλογο του σκακιού που λαχταράει να καλπάσει σε ένα λιβάδι με τετράφυλλα τριφύλλια (Οι δραπέτες της σκακιέρας), ακόμα και με το Θάνο το κολοκυθάκι που ονειρεύεται να δείρει ένα μανάβη (Φρουτοπία).

• Ένα καλογραμμένο βιβλίο μεταξύ άλλων καλλιεργεί τη φαντασία των αναγνωστών. Ένα κακογραμμένο;

Προκαλεί την αδιαφορία ή μένει στο ράφι αδιάβαστο.

• Παράλληλα με την συγγραφή παιδικών βιβλίων διδάσκετε και εγκληματολογία. Που αποδίδετε εσείς την συνεχόμενη αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας;

Τα παιδιά δεν είναι πάντα αθώα αγγελούδια, όπως θέλουμε πολλές φορές να πιστεύουμε. Τόσο η σφοδρότητα των επιθυμιών, όσο και η βιαιότητα των αντιδράσεων τους μπορεί να είναι εντονότερες από εκείνες των ενήλικων. Ο τρόπος με τον οποίο διαπλάθει η κάθε κοινωνική ομάδα τα παιδιά της, τα πρότυπα τα οποία τους προσφέρει, η πνευματική τροφή με την οποία τα γαλουχεί καθορίζουν αποφασιστικά τη μελλοντική συμπεριφορά τους. Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον εμπορευματοποίησης της βίας ως μορφής ψυχαγωγίας ή ο νέος που ακούει και διαβάζει συνεχώς για επιχειρηματίες που παρανομούν, πολιτικούς που εξαγοράζονται, δικαστικούς που δωροδοκούνται ή μεγαλογιατρούς που χρηματίζονται, τι είδους πρότυπα θα διαμορφώσει, τι αναστολές θα διατηρήσει και για ποιο λόγο θα επιλέξει να είναι ο ίδιος νομοταγής; Αν δεν θέλουμε να εκκολάψουμε μια νέα γενιά εγκληματιών, καλά θα κάνουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι φερόμαστε. Όπως έχω πει και στο παρελθόν, κάθε κοινωνία έχει τα παιδιά που της αξίζουν.

ΝΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑ

Πηγή: (http://www.clickatlife.gr)

ΜΙΑ "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ" ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ!

Πριν από λίγες μέρες κάναμε το μάθημα Χορεύοντας με ...ανήκουστους ήχους. Μάθημα της Γλώσσας της Δ΄ τάξης. Στα παιδιά έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που η ηρωίδα της ιστορίας μπορούσε και χόρευε ενώ ήταν κωφή. Έγινε μεγάλη συζήτηση και το ενδιαφέρον φούντωσε όταν τους είπα πως τα παιδιά αυτά μπορούν και διαβάζουν, πηγαίνουν σχολείο, επικοινωνούν και σπουδάζουν όπως και οι ακούοντες. Έτσι σκέφτηκα να οργανώσω μια συνάντηση μέσα στην τάξη μου με το δάσκαλο του Ειδικού Σχολείου που συστεγάζεται με το δικό μας, ο οποίος είναι κωφός και κάνει μάθημα στα κωφά παιδιά. Ο κ. Γρηγόρης, τον οποίο και ευχαριστώ πολύ, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας και μάλιστα με μεγάλη χαρά! Είχε μάλιστα την πρωτοβουλία να φέρει μαζί του την κ. Μαρία η οποία είναι διερμηνέας.
Έτσι το πρωί της προηγούμενης Τετάρτης ο κ. Γρηγόρης με τη βοήθεια της διερμηνέας μας είπε με τη δική του γλώσσα, τη νοηματική, πως πήγε σχολείο και αργότερα στο πανεπιστήμιο. Στα παιδιά έκανε μεγάλη εντύπωση που έβλεπαν τα χέρια του και ταυτόχρονα η διερμηνέας μας μετέφραζε στη δική μας γλώσσα. Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή!

Κάποιες από αυτές:
_ Κύριε Γρηγόρη, είσατστε εκ γενετής κωφός;
_ Πώς μιλούσατε με τα άλλα παιδιά;
_ Πώς καταφέρατε και πήγατε πανεπιστήμιο;
_ Πόσα χρόνια κάνατε για να πάρετε το πτυχίο σας;
_'Εχετε φίλους ακούοντες; 


Ο κ. Γρηγόρης με προθυμία απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις. Στη συνέχεια όλα τα παιδιά σχεδόν έμαθαν να λένε στη νοηματική το όνομα τους, μα και όλόκληρες εκφράσεις, όπως "καλό Σαββατοκύριακο, Καλημέρα, Καλησπέρα  κ. ά.   Επίσης έμαθαν στη νοηματική τις αγαπημένες τους ομάδες: ΠΑΟΚ, ΑΡΗΣ, ΜΠΑΡΤΣΕΛΩΝΑ....
Σκέψεις παιδιών από τη συνάντηση αυτή:


"Νόμιζα πως τα παιδιά που δεν ακούν δεν μπορούν να προχωρήσουν στο σχολείο!"
" Με έκανε εντύπωση που υπάρχει επάγγελμα διερμηνέας κωφών."
"Είναι πολύ περίεργη γλώσσα αυτή η νοηματική:"
" Νόμιζα πως η γλώσσα των κωφών είναι ίδια για όλες τις χώρες του κόσμου! Σήμερα έμαθα πως υπάρχει αγγλική νοηματική, γαλλική, γερμανική κ.τ.λ."
"Χαίρομαι που έμαθα να λέω το όνομά μου στη νοηματική"


ΝίκοςΤ. Ελένη Β. Κατερίνα Σεβ. Γιώργος Μ. Ντάνυ Μ.  Χριστίνα Ν. Πέτρος Ν. 
Μαθητές της Δ2 τάξης

Συνέντευξη του συγγραφέα Άρη Δημοκίδη στους ¨Ντελάληδες του 8ου¨

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης βιβλίου  του σχολείου μας,μας επισκέφτηκε ο συγγραφέας Άρης Δημοκίδης. Έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να του πάρουμε συνέντευξη. Αλλά για κακή μας τύχη, χάσαμε την μπαταρία απ' το μαγνητοφωνάκι. Ευτυχώς όμως ο κύριος Δημοκίδης δέχτηκε να του κάνουμε τη συνέντευξη μέσω e-mail. Έτσι και έγινε. Του στείλαμε τις ερωτήσεις και ο κ.Δημοκίδης βρήκε το χρόνο και μας απάντησε. Μάλιστα μας είπε ότι χαίρεται πολύ για τη συνέντευξη και είναι πρωτότυπη γι'αυτόν. 

Δέσποινα Κ., Αγγελική Μ., Ε1΄

- Κ. Δημοκίδη, πώς επιλέξατε να γίνεται συγγραφέας παιδικών βιβλίων;

Ήθελα να γράφω, αλλά και να ξεχνιέμαι μέσα σε φανταστικούς κόσμους κάνοντας πράγματα που πάντα ονειρευόμουν.

- Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που γράψατε; Πώς  νιώσατε όταν το τελειώσατε;

Ήταν η Χώρα των Μαγικών Ονείρων.  Όταν τελείωσα το γράψιμο άφησα ένα μήνα να περάσει, για να διαβάσω το βιβλίο έχοντας ξεχάσει τα περισσότερα σημεία του, για να το δω απέξω κάπως. Ήμουν πολύ χαρούμενος!

- Όταν ήσασταν μικρός διαβάζατε παιδικά βιβλία; Είχατε κάποιο ή κάποια αγαπημένα βιβλία; Τι σας άρεσε σε αυτά;

Τα αγαπημένα μου βιβλία ως παιδί ήταν τα βιβλία της Ζωρζ Σαρρή (επειδή μου έδειχναν τη ζωή όπως ήταν), ο Μικρός Πρίγκιπας (επειδή μου έδειχνε τη ζωή όπως την ήθελα) και ο Μικρός Νικόλας (επειδή είχε πολλή πλάκα)!

- Σας ¨έσπρωξε¨ κάποιος ή κάτι στο διάβασμα βιβλίων όταν ήσασταν παιδί;

Η μαμά μου μου έμαθε να αγαπώ τα βιβλία, επιλέγοντας έξυπνα και καλά βιβλία έτσι ώστε να μ' αρέσουν αυτά που διαβάζω.

- Η συγγραφή παιδικών βιβλίων πιστεύετε ότι έχει διαφορές από τη συγγραφή βιβλίων για ενηλίκους;

Νομίζω ότι όταν γράφεις για παιδιά πρέπει να αφήνεις πιο πολύ τη φαντασία σου ελεύθερη - να μη σε νοιάζει αν όλα όσα γράφεις θα γίνονταν στ' αλήθεια ή όχι.

- Το να γράφει κάποιος βιβλία είναι κάτι που μπορεί να μάθει, να διδαχθεί ή είναι θέμα ταλέντου;

Δεν είμαι σίγουρος... Νομίζω ότι αν του/της αρέσει, θα πρέπει να διαβάσει πολλά πολλά βιβλία, διαφορετικά είδη βιβλίων και να εξασκηθεί γράφοντας μικρές ιστορίες, στην αρχή. 

- Τι μπορεί να προσφέρει ένα παιδικό βιβλίο σε ένα παιδί;

Μπορεί να προσφέρει γέλιο, συγκίνηση, αγωνία, γνώσεις, μυστήριο, διασκέδαση. Και ποιος ξέρει και πόσα άλλα!

- Εκτός από συγγραφέας με τι ασχολείστε; Ποιο το επάγγελμά σας;

Είμαι δημοσιογράφος, και ως δημοσιογράφος γράφω για γεγονότα, δηλαδή για πράγματα που έγιναν στ' αλήθεια. Προτιμώ όμως να γράφω παραμύθια και πράγματα που δε θα μπορούσαν να γίνουν ποτέ, γι' αυτό έγινα και συγγραφέας.

- Σήμερα τα παιδιά δεν ασχολούνται πολύ με τα βιβλία, αλλά με ηλεκτρονικά παιχνίδια και το internet. Μπορεί το παιδικό βιβλίο να ¨ανταγωνιστεί¨ τα παραπάνω;

Ίσως δεν μπορεί να τα ανταγωνιστεί για όλα τα παιδιά, πάντως σε κάποια το διάβασμα διασκεδαστικών ή επιμορφωτικών βιβλίων μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά. Μπορείς να περάσεις όμορφα και χρήσιμα τη μέρα σου με πολλούς τρόπους, κι ένας απ' τους καλύτερους είναι το διάβασμα. 

- Πώς προκύπτουν τα θέματα των βιβλίων σας; Σας παίρνει πολύ χρόνο να γράψετε ένα βιβλίο;

Σκέφτομαι τι περιπέτειες θα μου άρεσε να ζήσω και βάζω τους ήρωές μου να τις ζουν, ώστε να νιώθω ότι είμαι κι εγώ μαζί τους, πετώντας στο διάστημα ή λύνοντας μυστήρια. Συνήθως ξεχνιέμαι όταν γράφω, και νυχτώνει πριν καν το καταλάβω. Μπορεί να μου πάρει από μερικές μέρες μέχρι και έξι μήνες ένα βιβλίο. 

- Ο τίτλος ενός βιβλίου σας είναι ¨Αόρατοι Ρεπόρτερ¨. Πείτε μας τι πιστεύετε ότι πρέπει να χαρακτηρίζει έναν δημοσιογράφο;

Νομίζω ότι οι ρεπόρτερ πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σ' αυτά που μεταδίδουν, να ελέγχουν τις πηγές τους και να λένε πάντα την αλήθεια. Οι Αόρατοι Ρεπόρτερ πάντως έχουν μπλογκ και περιμένουν νέους ανταποκριτές που θέλουν να στέλνουν στο μπλογκ πράγματα που διάβασαν και τους άρεσαν ή ότιδήποτε βρήκαν ενδιαφέρον (http://www.aoratoireporter.blogspot.com).

Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας!

Και εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Πολλές ευχές!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

Την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου , επισκέφτηκε το σχολείο μας ο συγγραφέας Άρης Δημοκίδης. Αυτές τις μέρες ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων διοργανώνει έκθεση βιβλίου και ο κ. Δημοκίδης ήταν καλεσμένος για να παρουσιάσει τα βιβλία του., αλλά και να συζητήσει με τα παιδιά για την παραγωγή ενός βιβλίου, να φτιάξει μαζί με τα παιδιά φανταστικές ιστορίες και άλλα πολλά που πραγματικά διεγείρουν την παιδική φαντασία! Τα παιδιά έκαναν πολλές ερωτήσεις για τον ίδιο αλλά και για τα βιβλία του! Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Δ2 απέσπασαν σημαντικές πληροφορίες!

- Καλώς ήρθατε στο σχολείο μας:! Μπορείτε να μας πείτε πόσο χρονών είστε και αν κάνετε άλλη δουλειά εκτός από το να γράφετε βιβλία; Α, και πού γεννηθήκατε;

- Καλώς σας βρήκα παιδιά! Ναι, είμαι δημοσιογράφος, αλλά μου αρέσει να γράφω φανταστικές ιστορίες!  Παλιότερα δούλευα και στο ΒΒC.  Είμαι 33 χρονών και γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη!


-Σας άρεζε όταν δουλεύατε στο BBC;


- Ναι, μου άρεσε πολύ!

-Πότε γράψατε το πρώτο σας βιβλίο;

-Πριν 5-6 χρόνια! Αλλά στην πραγματικότητα γράφω από το Δημοτικό. Τότε χάριζα τις ιστορίες μου σε φίλους που είχαν γενέθλια!

_ Πόσα βιβλία έχετε γράψει; Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σας;

_ 'Εχω γράψει μέχρι στιγμής 10 βιβλία και θέλω να τα χιλιάσω! Τα πιο αγαπημένο μου είναι η παράξενη χρονομηχανή, οι αόρατοι ρεπόρτερς, η χώρα των μαγικών ονείρων.

- Θα θέλατε να γίνουν ταινία τα βιβλία σας;

- Μακάρι! Επίσης πολύ θα ήθελα να μεταφραστούν και σε άλλες γλώσσες!

- Στη βιογραφία σας είδαμε ότι αγαπάτε τον μικρό πρίγκηπα και πως νιώθετε ακόμα παιδί! Παραμένει και τώρα η ίδια αγάπη;

- Και βέβαια νιώθω μικρό παιδί! Ίσως αυτό με κάνει να ταξιδεύω με ευκολία στα μονοπάτια της φαντασίας! Ναι ο μικρός πρίγκηπας είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου!

- Άλλος αγαπημένος ήρωας;

- Ο Ντόναλντ και άλλοι ήρωες από καρτούνς.


- Ποια βιβλία σας αρέσουν από άλλους συγγραφείς;


- Ο μικρός Νικόλας, ο μικρός πρίγκηπας ο θησαυρός της Βάγιας κά.


- Ποια μουσική σας αρέσει;


- Προτιμώ τη ξένη μουσική και ιδιαίτερα ο Μάικλ Τζάκσον και η Μαντόνα.


- Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό;


- Τα μακαρόνια.


- Ποιο είναι το αγαπημένο σας φυτό;


- Το τριαντάφυλλο.


- Ποιο ζώο θα θέλατε να έχετε;


- Γάτα.


-Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία DISNEY;


- Ο βασιλιάς των λιονταριών,  η Παναγία των Παρισίων, ο απαισιότατος.


- Πώς εμπνέεστε για να γράψετε; Είναι πραγματικές ιστορίες κάποιες από αυτές που γράψατε;

- Εμπνέομαι από πράγματα που έχουν συμβεί σε μένα ή σε φίλους μου, από πράγματα που θα ήθελα να συμβαίνουν, αλλά και από πράγματα που δεν θα ήθελα ποτέ να μου συμβούν. Φτιάχνω εικόνες φανταστικές σαν να περνάει από το μυαλό μου μια κινηματογραφική ταινία!

- Πόσο σας παίρνει να γράψετε ένα βιβλίο;

- Εξαρτάται! Αν δεν δουλεύω και ασχολούμαι μόνο με το γράψιμο ίσως και σε ένα μήνα είναι έτοιμο ένα βιβλίο!

-Πώς εμπνευστήκατε τους "αόρατους ρεπόρτερς"; 

-Είμαι δημοσιογράφος και ίσως θα ήθελα να κάνω ρεπορταζ όπως και οι αόρατοι ρεπόρτερς!

-Ποια είναι η αγαπημένη σας συγγραφέας; 

- Μα, η Ζωρζ Σαρρή!

-Παρατηρήσαμε πώς κάποια βιβλία δεν έχουν εικονογράφηση, αυτό γιατί;

-Θα ήθελα να είναι εικονογραφημένα όλα τα βιβλία μου. Θα πρέπει να το ξαναδώ με την εκδοτική εταιρεία! 

-Σας αρέσει που είστε συγγραφέας για παιδιά;

- Ναι μου αρέσει πολύ που γράφω για παιδιά! Ίσως αργότερα να γράψω και για μεγάλους!

- Σας ευχαριστούμε πολύ!

-Εγώ ευχαριστώ και καλές γιορτές!


οι μικροί δημοσιογράφοι:

Ναταλία Ρ. , Ελένη Β. , Αθηνά Λ. , Πέτρος Ντ. , Φάνης  Χ. , Ντάνης Μ. , Χριστίνα Ντ. , Κατερίνα Σεβ. , Γιώργος Μ. , Άγγελος Ιμ. , Νίκος Τ. , Κωνσταντίνος Ν.  Θεοδώρα Σ.
 ( Δ2)

Συνέντευξη με τον κ. Ευθύμιο Κοντόπουλο, ιδρυτή του Σιδηροδρομικού Μουσείου Θεσσαλονίκης

Τη συνέντευξη που ακολουθεί πήραν από τον κ. Κοντόπουλο οι μαθητές της Στ΄ τάξης: 

Στεφανία Μπ., Αντιόπη Λ., Θεόδωρο Π.

- Πότε δημιουργήθηκε το Σιδηροδρομικό Μουσείο;

Όταν ήρθε ο σύλλογος των σιδηροδρόμων εδώ ήταν το ΄96, χάρις σε έναν ωραίο διευθυντή μας δόθηκε το κτίριο αυτό, χρεώθηκε σε μας με ένα μικρό ενοίκιο για 15 χρόνια και συνεχίζουμε να το έχουμε και τώρα έγινε μουσείο.

-  Ως τη λειτουργούσε παλιότερα το κτίριο που στεγάζεται σήμερα το σιδηροδρομικό μουσείο;

Παλιότερα λειτουργούσε ως σταθμός, ονομαζόταν ¨Στρατιωτική Στάση¨, μέχρι το 1957. Τότε άλλαξε η διαλογή, πήγε πιο πάνω και το κτίριο κινδύνευσε να καταστραφεί, γιατί όταν ήρθαμε εμείς να το πάρουμε ήταν έτοιμο για κατεδάφιση, μπορείτε να δείτε και μια φωτογραφία μες στο μουσείο.

- Πότε κατασκευάστηκε το συγκεκριμένο κτίριο;

Άρχισε να κατασκευάζεται το 1891. Το 1894 τελείωσε. Το 1894 ήταν επετειακή χρονιά. Τότε πήγε το τρένο από Θεσσαλονίκη για Μοναστήρι.

- Ξέρουμε ότι είσαστε ο ιδρυτής του σιδηροδρομικού μουσείου; Γιατί το ιδρύσατε;

Μα αυτό ήταν το αποτέλεσμα της αγάπης μου προς το σιδηρόδρομο. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Αυτά παιδιά να τα δημιουργούμε, όλοι μας να βοηθάμε σε αυτό. Γιατί εγώ παιδιά πριν φύγω από το σιδηρόδρομο έκανα μια αίτηση στην υπηρεσία, ότι δε θέλω να πληρώνομαι αλλά να μου επιτραπεί να μπαίνω στις εγκαταστάσεις να παίρνω πράγματα γιατί η δεξαμενή του μουσείου είναι ο σιδηρόδρομος. Πέτυχα την ίδρυση του μουσείου γιατί αγαπώ το σιδηρόδρομο.

- Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε για να το ιδρύσετε; Η πολιτεία σας βοήθησε;

Δυσκολίες πάντα υπάρχουν, αλλά πρέπει να υπάρχει διάθεση, να υπάρχει επιμονή, να υπάρχει στόχος. Αν υπάρχουν αυτά όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Αρχικά το ξεκίνησα μόνος μου. Είχα πάει στην Αλεξανδρούπολη, γιατί γιορτάζαμε τα 100 χρόνια της Αλεξανδρούπολης, και μου έδωσε ο δήμαρχος 2 εκατομ. και ήρθα εδώ και έβαλα συνεργείο. Τσιμέντο μου έδιναν από το ¨Τιτάν¨, πολύ πράγμα για να επισκευάσω το κτίριο, να φτιάξω το μουσείο. Προσπάθησα να ευαισθητοποιήσω τους διευθυντάς του σιδηρόδρομου και πραγματικά σε 15 ημέρες με φωνάξαν στη διεύθυνση και μου είπαν: "Καλά τρελός είσαι; Μπορείς να το κάνεις αυτό;¨ ¨Μπορώ¨ τους απάντησα, όμως εσείς τι θα κάνετα για να βοηθήσετε;¨. Και ανέλαβαν τότε μαζί με τα γραφεία του Ανατολικού Σιδηρόδρομου, τα γραφεία του Ε.Ο. αυτό το κτίριο και το αναπαλαίωσαν. Βάλανε 40 εκατομ. και αναπαλαιώθηκε. Άλλαξε η σκεπή και τα πάντα. Μπορούμε να κάνουμε θαύματα αρκεί να έχουμε υπομονή και αγάπη για αυτό που κάνουμε.

- Πού βρήκατε τα αντικείμενα που υπάρχουν στο μουσείο;

Τα αντικείμενα ήταν όλα στο σιδηρόδρομο, από εδώ και από εκεί. Χρειάστηκε να πάω σε σταθμούς, σε εγκαταστάσεις, εκεί βρέθηκαν όλα.

- Υπάρχει κάποιο αντικείμενο του μουσείου που εσείς ξεχωρίζετε;

Όλα τα αγαπάω γιατί όλα είναι καλά. Όλα έχουν την ιστορία τους. Όλα δείχνουν κάτι. Το ένα βοηθάει το άλλο για να δείξουν πώς έγινε ο σιδηρόδρομος.

- Πώς έγινε και στο μουσείο υπάρχει ένα βαγόνι από το Orient Express;

Το βαγόνι αυτό το έφεραν οι Γερμανοί εδώ πέρα. Οι Γερμανοί φεύγοντας δεν μπορούσαν να το πάρουν και έμεινε εδώ. Το χρησιμοποίησε ο σιδηρόδρομος για 10 χρόνια και ορισμένες φορές, πώς να το πω, το κακοποίησε με το βάψιμο με μια καφέ μπογιά, με κάποιες αλλαγές που έκανε, ήταν όλες όχι σε σωστή γραμμή, όχι στην υπηρεφάνεια του βαγονιού. Μετά το βαγόνι έμεινε εδώ, ήταν έξω, το έβαλα μέσα εγώ (στο χώρο του μουσείου) με γερανούς που τελικά δεν τους πλήρωσα γιατί όταν έμαθαν την ιστορία του βαγονιού και κατάλαβαν τι κάνω μου το έβαλαν τζάμπα.

- Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για Orient Express;  

Το Orient Express παιδιά ήταν το καλύτερο τρένο του κόσμου. Ξεκινούσε από την Ιταλία και έφτανε στην Κωνσταντινούπολη. Άρχισε να ταξιδεύει το 1893. Ήταν τρένο των πλουσίων, των βασιλιάδων, των ανθρώπων που είχαν χρήματα. Γι΄ αυτό είχε και μόνιμο αστυνομικό διευθυντή τον... Ηρακλή τον Πουαρό και η Αγκάθα Κρίστι έγραψε ένα μυθιστόρημα για αυτό. Σε μια έρευνα που κάναμε με το Πειραματικό του Πανεπιστημίου βρήκαμε ότι υπάρχουν 1833 ταινίες που έχουν σχέση με το Orient Express και γενικά με το σιδηρόδρομο.

- Εσείς τι σχέση έχετε με τα τρένα;

Από παιδί δούλευα στο σιδηρόδρομο και πέρασα από όλες τις ειδικότητες του σιδηροδρόμου και... απαπηθήκαμε με το σιδηρόδρομο.

- Πώς έγινε και εργαστήκατε στα τρένα;

Ήταν τυχαίο. Δούλευα σε κάτι χωματουργικά έργα και συνάντησα τα συνεργεία του σιδηρόδρομου. Ήμουν τότε 16 χρονών. Μπήκα στο σιδηρόδρομο ως ¨γεφυράς¨.    

- Τι δουλειά κάνατε ακριβώς;

Η δουλειά μου ήταν στις γέφυρες και όταν λέμε γέφυρες παιδιά 

- Θα μας πείτε πότε γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα το 1928.

- Σας ευχαριστούμε πολύ.

Και εγώ σας ευχαριστώ παιδιά. Και εδώ να το έχετε σαν σπίτι σας. Όποτε θέλετε να έρχεστε.

Συνέντευξη με τη συγγραφέα Μαρία Γαϊτάνου

Κυρία Μαρία. Γιατί επιλέξατε να γίνεται συγγραφέας παιδικών βιβλίων;

Από παιδί η γιαγιά μου και η μαμά μου μου αφηγούνταν διαρκώς παραμύθια. Όταν μεγάλωσα δεν έπαψα να τα αγαπάω. Έτσι ξεκίνησα να γράφω τα δικά μου παραμύθια γιατί ποτέ δεν έπαψα να είμαι παιδί.

Πότε ξεκινήσατε να γράφετε παιδικά βιβλία;

Ξεκίνησα να γράφω για πρώτη φορά μικρά έμμετρα παραμύθια για τους μαθητές μου που μόλις μάθαιναν να διαβάζουν. Ήθελα να τους δώσω να διαβάσουν κάτι που ήταν εύκολο γι’ αυτούς και ταυτόχρονα διασκεδαστικό. 

Όταν ήσασταν μικρή σας άρεσαν τα βιβλία; Σας «έσπρωξε» κάποιος ή κάτι στο διάβασμα;

Λάτρευα και λατρεύω το διάβασμα. Το σπίτι των γονιών μου ήταν και είναι γεμάτο βιβλία ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη. 

Πώς θα μπορούσα να μην αρχίσω το διάβασμα σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο βιβλία;

Τι βιβλία διαβάζατε όταν ήσασταν παιδί;

Οτιδήποτε θα με έκανε να «ταξιδέψω» μακριά από την καθημερινότητα.

Πόσα βιβλία έχετε γράψει μέχρι τώρα;

Δύο που έχουν εκδοθεί , 18 έμμετρα παραμύθια και 4 ακόμη πεζά που δεν τα έχω στείλει ακόμη σε κανέναν εκδοτικό οίκο.

Τι σας εμπνέει όταν γράφεται μια ιστορία;

Τα πάντα… μια εικόνα, μια φράση, μια λέξη, ένα χρώμα, μια μυρωδιά, ένα περιστατικό μέσα στην τάξη.

Τι πιστεύεται ότι προσφέρουν τα βιβλία στα παιδιά;

Εμπειρίες, γνώση και παρηγοριά.

Είσαστε εκπαιδευτικός. Πιστεύετε ότι αυτό επηρεάζει το πώς γράφεται; Τα θέματα που επιλέγετε;

Φυσικά και με επηρεάζει. Ξέρω τι αρέσει στα παιδιά, τι θα τα διασκεδάσει, τι θα τα προβληματίσει, τι θα τα κάνει να γελάσουν.

Ετοιμάζεται κάτι καινούργιο αυτόν τον καιρό;

Πάντα ετοιμάζω κάτι. Είναι πλέον μια ανάγκη μου.

Η ιστορία ¨Τα Ξωτικοπάπουτσα¨ σας θυμίζει κάτι από τα παιδικά σας χρόνια;

Ο Ζαχαρίας έχει πολλά στοιχεία από το χαρακτήρα μου, όταν ήμουνα παιδί.

Πώς σας ήρθε η έμπνευση να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

Κάποια σκιάχτρα που συνάντησα σε μια πλαγιά ένα καλοκαίρι στη Σκόπελο. Δεν υπήρχε πραγματικά κανένας λόγος να βρίσκονται αυτά τα σκιάχτρα εκεί. Απ’ ότι ξέρω τα συγκεκριμένα σκιάχτρα εξακολουθούν να υπάρχουν και κάποιος κάθε χρόνο τους αλλάζει τα ρούχα.

Τι σας έκανε να βάλετε στους ήρωές σας ονόματα όπως Παραδείσης, Φλογαρίνο και το συγκεκριμένο τίτλο του βιβλίου;

Το Παραδείσης παρεπέμπει στον παράδεισο και σε ότι όμορφο υπάρχει εκεί, το Φλογαρίνο προήρθε από τη φλόγα και το Πεκεπίτο από το πεκιένιο (pegueno) που στα ισπανικά σημαίνει μικρός. Όλα τ’ άλλα απλά μου «ήρθαν»

Ως νέα συγγραφέας που είσαστε ήταν δύσκολο να εκδώσετε τα βιβλία σας;

Καθόλου! Ήμουν πολύ τυχερή και ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό γιατί πραγματοποιήθηκε ένα παιδικό μου όνειρο.

Έχει η παιδική λογοτεχνία τη θέση που πρέπει στα σχολεία μας; Θα είχατε κάτι να προτείνετε;

Όχι δεν έχει τη θέση που θα έπρεπε. Συνήθως τη συνδέουμε με το μάθημα της γλώσσας και χάνει τον πραγματικό της στόχο, την τέρψη. Θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερα βιβλία στα σχολεία, οργανωμένη  βιβλιοθήκη και ξεχωριστή ώρα αφιερωμένη στη φιλαναγνωσία.

Τα παιδιά σήμερα ασχολούνται με το internet, με το PlayStation, με τα κινητά τηλέφωνα. Υπάρχει χώρος για το παιδικό βιβλίο;

Πάντα υπάρχει χρόνος και χώρος για το παιδικό βιβλίο. Το μόνο που χρειάζεται να καταλάβουμε και να νιώσουμε είναι ότι  η ανάγνωση είναι διασκέδαση και όχι αγγαρεία.

Η συγγραφή είναι θέμα εξάσκησης ή ταλέντο;

Πιστεύω ότι χρειάζονται και τα δύο.

Έναν παιδικό βιβλίο πρέπει μόνο να διασκεδάζει ή και κάτι άλλο;

Να μας μαθαίνει διασκεδάζοντάς μας.

Πέρυσι ήσασταν δασκάλα στο σχολείο μας. Φέτος μάθαμε ότι είσαστε στη Λήμνο. Πώς είναι εκεί η ζωή; Τα παιδιά, τα σχολεία διαφέρουν;

Τα σχολεία είναι πολύ μικρότερα και τα παιδιά έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα όπως το ψάρεμα και το κυνήγι. Τρων περισσότερα ψάρια από τα παιδιά της πόλης, παίζουν περισσότερες ώρες στην ύπαιθρο, έχουν περισσότερη επαφή με τα ζώα και δε φοβούνται να διανύσουν μόνα τους αρκετά μεγάλες αποστάσεις με το ποδήλατό τους!

  Σας ευχαριστώ πολύ! Καλή συνέχεια!

Τις ερωτήσεις της συνέντευξης ετοίμασαν οι μαθητές της Στ1΄ Ηρακλής Κ. και Ευθυμία Ασ.