Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 6/6

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 5/6

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 4/6

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 3/6

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 2/6

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΒΒC 1/6

Ο Ιάσονας και η Αργοναυτική εκστρατεία. Ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ παραγωγής του Αγγλικού BBC, διάρκειας μίας ώρας, που προσπαθεί να ακολουθήσει τα χνάρια του Ιάσονα και των Αργοναυτών του, στο ταξίδι τους προς το χρυσόμαλλο δέρας...

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

8eoi olumpoy

View more presentations from Dimitris Gkotzos

Φοίνικας (Φοίνιξ) / μυθολογία

Η λέξη Φοίνικας (Φοίνιξ) προέρχεται από το «φοινός» = πορφυρός, βαθυκόκκινος. Ο Φοίνιξ αποτελεί ένα πουλί της μυθολογίας το οποίο ξαναγεννιέται απ΄ τις στάχτες του. 

Ξαναγεννιέται απ' τις στάχτες του, που προέρχονται από την ίδια του τη φωτιά. Το μυθολογικό αυτό πουλί τιμούνταν στην αρχαία Ελλάδα και συνδεόταν με τη λατρεία του Ήλιου και του θεού Απόλλωνα. 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Φοίνιξ είχε το μέγεθος του αετού και πούπουλα χρυσοκόκκινα. Ταξίδευε από την Αραβία στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου, κάθε 500 χρόνια. Μετέφερε το νεκρό πατέρα του, τον οποίο τύλιγε σε σχήμα αβγού μέσα σε σμύρνα και τον έθαβε στο ιερό του Ήλιου.

Και για άλλους όμως πολιτισμούς ο Φοίνιξ αποτελούσε ιερό σύμβολο. 
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν τον Φοίνιξ,  Μπένου (Bennu). Πίστευαν ότι βρισκόταν στην κορυφή της πυραμίδας που ξεπρόβαλε στη Δημιουργία.

Σύμφωνα με τους Εβραίους, ο Θεός έκανε το Φοίνικα (Milcham) αθάνατο, γιατί ήταν το μόνο ζώο που δεν δέχτηκε να φάει καρπό από το δέντρο του καλού και του κακού, που έδωσε η Εύα στα άλλα ζώα.

Στον χριστιανισμό ο Φοίνιξ συμβόλιζε αρχικά το Χριστό. Όπως ο Χριστός έτσι και ο Φοίνικας πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα σε τρεις ημέρες.

Το σύμβολο του Φοίνικα χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Φιλική Εταιρεία ως σύμβολο του Ελληνικού κράτους που ξαναγεννιέται από τη στάχτη του, 

ο Υψηλάντης στη σημαία του Ιερού Λόγου 

και ο Καποδίστριας τον καθιέρωσε επίσημο έμβλημα του κράτους και το απεικόνισε πάνω στα νομίσματα και τις σφραγίδες.

Τέλος, χρησιμοποιήθηκε από το σύμβολο της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, την περίοδο 1967-1974.

Ωκεανός (μυθολογία)

Τίτανας θεός τους Ελληνικού Πανθέου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, έτσι ονομαζόταν ο μεγάλος ποταμός, που πίστευαν ότι έζωνε κυκλικά τη Γη και με τα νερά του γέμιζε τα ποτάμια, τις πηγές, τις θάλασσες και τις λίμνες.

Άγαλμα του Ωκεανού στη Ρώμη

Ο Ησίοδος στη "Θεογονία" του υποστηρίζει ότι ήταν γιος της Γαίας και του Ουρανού και αδερφός της Τηθύας, την οποία παντρεύτηκε και από την οποία απέκτησε τρεις χιλιάδες γιους, "τα βουερά ποτάμια", και τρεις χιλιάδες κόρες, τις Ωκεανίδες, οι οποίες κατοικούσαν στα βάθη των θαλασσών. Λατρευόταν ως θεός. Στην τέχνη, ιδίως κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους, παριστάνεται ως γέρος με κέρατα ταύρου.

Ο Ωκεανός (στα δεξιά), ο Νηρέας, η Δωρίς και οι άλλοι θεοί μάχονται τους Γίγαντες

Η λατρεία του Ήλιου ως θεότητα

Τα αρχαία χρόνια ο Ήλιος λατρεύονταν ως θεός. Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι ο θεός Ήλιος διέσχιζε τον ουρανό από την ανατολή στη δύση κάθε μέρα καθισμένος επάνω σε ένα χρυσό άρμα και στο ηλιοβασίλεμα χανόταν πίσω από τον ωκεανό.

Peter Paul Rubens: Η Πτώση του Φαέθοντος, 1604/1605 (National Gallery of Art, Washington D. C.

Στην αρχαία Αίγυπτο ο θεός Ήλιος ονομάζονταν Ρα. Απεικονίζονταν ως ηλιακός δίσκος με φτερά ή ως θεϊκό μάτι.

Οι Πέρσες λάτρευαν τον Μίθρα, τον θεό του φωτός και της σοφίας. Την λατρεία του υιοθέτησαν και οι Ρωμαίοι από τον 1ο π.Χ. μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα.  

Η θρησκεία των Ίνκας βασίζονταν στην λατρεία του Ήλιου. Οι αυτοκράτορες τους θεωρούνταν απόγονοι του θεού Ήλιου και λατρεύονταν ως θεότητες. Σύμβολο του Ήλιου ήταν ο χρυσός. Κέντρο λατρείας ήταν ο ναός του Ήλιου του Cuzco.

Οι Αζτέκοι λάτρευαν τον Χουϊτζιλοπότστλι το θεό του ήλιου και του πολέμου. Σύμφωνα με το μύθο οι θεοί ήταν μαζεμένοι μες στο σκοτάδι γύρω από μια τεράστια φωτιά. Δύο από αυτούς ο Χουϊτζιλοπότστλι και η αδερφή του η Κογιολξαχκούι ρίχτηκαν μες στις φλόγες. Ο πρώτος έγινε ο ήλιος και η αδερφή του το φεγγάρι.

Οι Εσκιμώοι της Γροϊλανδίας λατρεύουν την ηλιακή θεά Μαλίνα.

 Γένους θηλυκού είναι ο Ήλιος και στην Ιαπωνία. Η Αματεράσου, η θεά του Ήλιου ήταν η ανώτερη των θεών και βασίλευε με δικαιοσύνη στον ουρανό, ενώ φώτιζε και ζέσταινε τη γη. 

Ο μύθος του Φαέθων

Φαέθων

Ο Φαέθων (Φαέθοντας) ήταν γιός του Ήλιου και της Κλυμένης.

Μια μέρα, ο πατέρας του τον άφησε να οδηγήσει το άρμα του. Όμως ο Φαέθων δεν στάθηκε αντάξιος της εμπιστοσύνης του πατέρα του. Σύμφωνα με την μυθολογικη εκδοχη, μόλις ο Φαέθων, που οδηγούσε το άρμα του Φοίβου-Ήλιου, είδε το φοβερό Σκορπιό στον ουρανό, τρόμαξε τόσο πολύ, ώστε έχασε την ψυχραιμία του και δεν μπόρεσε να ελέγξει τα ηνία του άρματος του πατέρα του.

 Επακολούθησε το αφήνιασμα των αλόγων, που είχε ως αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνει ο Ήλιος, απειλώντας με καταστροφή τη Γη. Τα άλογα έφεραν το άρμα τόσο χαμηλά και κοντά στη γη, ώστε άρχισε να καίγεται και τα ποτάμια άρχισαν να ξεραίνονται από την εκπεμπόμενη θερμότητα. Ο Δίας, θέλοντας να προλάβει χειρότερες καταστροφές, τον γκρέμισε με ένα κεραυνό στονΗριδανό ποταμό, σκοτώνοντάς τον.

Οι Ηλιάδες, οι αδελφές του Φαέθοντα, απαρηγόρητες για τον θάνατο του αδερφού τους, μεταμορφώθηκαν από τους θεούς σε λεύκες.

Ηλιάδες

Στην Ελληνική μυθολογία, οι Ηλιάδες ("παιδιά του Ήλιου"), ήταν κόρες του Ηλίου, του ηλιακού θεού και της Ωκεανίδας Κλυμένης.

Σύμφωνα με μία πηγή ήταν τρείς: η Αιγιάλη, η Αίγλη και η Αιθερία. Σύμφωνα με άλλη πηγή ο αριθμός τους ήταν πέντε: η Ηλία, η Μερώπη, η Φοίβη, η Αιθερία και η Διοξίππη. Ο τέταρτος ή ο έκτος (ανάλογα με την πηγή) είναι γιός και ονομάζεται Ηλίας.

Η Μεταμόρφωση των αδερφών του Φαέθοντα σε λεύκες, από τον Santi di Tito, 2o μισό του 16ου αιώνα

Ο αδερφός των Ηλιάδων, ο Φαέθων, σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να οδηγήσει το άρμα του πατέρα τους (τον ήλιο) κατά μήκος του ουρανού. Αδυνατώντας να ελέγξει τα άλογα έπεσε και σκοτώθηκε. Οι Ηλιάδες θρήνησαν τον χαμό του αδερφού τους για τέσσερεις μήνες και οι θεοί τις μεταμόρφωσαν σε λεύκες και τα δάκρυά τους σε κεχριμπάρι. Σύμφωνα με κάποιες πηγές τα δάκρυά τους (σε μορφή κεχρμπαριού) έπεσαν στον ποταμό Ηριδανό.

Η Νύχτα και η Ημέρα στην ελληνική μυθολογία

Στην ελληνική μυθολογία η Νύχτα (Νύξ) ήταν θεότητα. Παριστάνονταν ως σκοτεινή θεά με μαύρες μεγάλες φτερούγες απλωμένες πάνω από τον κόσμο. Κατοικούσε στη Δύση, όπου συναντιόταν με την Ημέρα, καθώς αυτή ανέβαινε, ενώ η άλλη κατέβαινε. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ναούς ή βωμούς αφιερωμένους στη θεά. Υπήρχαν μόνο μαντεία της όπως στα Μέγαρα.

Για την Ημέρα (Ήμαρ) υπάρχουν διάφορες παραλλαγές. Η Ημέρα ήταν κόρη της Νύχτας και του Ερέβους, και αδελφή του Αιθέρα. Από άλλους θεωρούνταν κόρη του Ήλιου. Αλλού λέγεται ότι ήταν γυναίκα του Αιθέρα και μητέρα της Βροντής. Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές, όπως ότι ήταν γυναίκα του Ουρανού και μητέρα του Ερμή ή γυναίκα του Αστραίου και μητέρα της παρθένου Αστραίας.

Ελληνική Μυθολογία – Η αρχή του κόσμου

Στην αρχή υπήρχε το Χάος, μια ατέλειωτη, βαθιά, σιωπηλή σκοτεινιά.

Ύστερα έγινε η Γη, στερεή κι αθάνατη μάνα των θεών και των ανθρώπων

Η Γη γέννησε τον Ουρανό, για να τη σκεπάζει με τον έναστρο θόλο του.

 Η Γη και ο Ουρανός ήταν οι πρώτοι θεοί του κόσμου.

 Από τούς δυο αυτούς θεούς γεννήθηκαν παιδιά αθάνατα, οι Τιτάνες, οι Κύκλωπες και οι Εκατόγχειρες.

 Ο Ουρανός γνώριζε, ότι τα παιδιά του θα του έπαιρναν το θρόνο. Γι' αυτό κάθε παιδί, που γεννούσε η Γη, ο Ουρανός το έκρυβε πάλι βαθιά μέσα στα σπλάχνα της (στα έγκατα της Γης).

 Η Γη λυπόταν για τα παιδιά της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον Ουρανό. Μια βραδιά, που ο Ουρανός χαμήλωσε και σκέπασε τη Γη με τον έναστρο θόλο του, έβγαλε η Γη από τα σπλάχνα της τον Κρόνο και του έδωσε ένα κοφτερό δρεπάνι, για να πληγώσει τον Ουρανό.

 Ο τολμηρός Τιτάνας Κρόνος χτύπησε τον Ουρανό με το δρεπάνι του και τον πλήγωσε. Από την πληγή του χύθηκε πολύ αίμα και ο Ουρανός έχασε τη δύναμή του. Έτσι έγινε θεός και κυβερνήτης του κόσμου ο Κρόνος.

-Το ίδιο θα πάθεις κι εσύ από το παιδί σου, είπε στον Κρόνο ο Ουρανός κι ανέβηκε ψηλά και δεν ξανακατέβηκε χαμηλά στη Γη.

 Από το αίμα του Ουρανού, που χύθηκε στην ξηρά, γεννήθηκαν οι Ερινύες, οι γίγαντες και οι Νύμφες. Επίσης έπεσε και μια σταγόνα στον αφρό της θάλασσας απ' αυτή γεννήθηκε η λευκορόδινη και πεντάμορφη θεά Αφροδίτη.

Στάφυλος

Με το όνομα Στάφυλος αναφέρονται τρία διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:

• Βοσκός του βασιλιά Οινέα. Κάθε σούρουπο, όταν οδηγούσε τα κοπάδια πίσω στο υποστατικό του αφεντικού του, πρόσεξε ότι μια γίδα καθυστερούσε, ενώ συγχρόνως έκανε τρέλες. Την παρακολούθησε μια μέρα και είδε ότι το ζώο έτρωγε κάποιους καρπούς που ο ίδιος δεν είχε ξαναδεί. Ο Στάφυλος διηγήθηκε το περιστατικό στον Οινέα και αυτός του υπέδειξε να στίψει τους καρπούς αυτούς και να πάρει τον χυμό τους. Παρασκεύασε έτσι ένα ποτό που ονομάσθηκε οίνος (κρασί) από το όνομα του βασιλιά, ενώ οι καρποί αυτοί ονομάσθηκαν σταφύλια (σταφυλαί) από το όνομα του Σταφύλου.
• Γιος του Σιληνού, συντρόφου του Βάκχου. Ο Στάφυλος αυτός ήταν ο πρώτος που σκέφθηκε να αναμίξει τον οίνο με το νερό.
• Γιος του θεού Διονύσου και της Αριάδνης ή της Ηριγόνης. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή ο Στάφυλος γεννήθηκε στη Νάξο. Ωστόσο, άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Στάφυλος ήταν γιος του Θησέα. Ο Στάφυλος πήρε ως σύζυγό του τη Χρυσοθέμιδα και απέκτησαν τρεις κόρες: τη Μολπαδία, τη Ροιώ και την Παρθένο. Μερικοί συγγραφείς γράφουν ότι είχε και μία τέταρτη κόρη, την Ημιθέα. Ο Στάφυλος, σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, πήρε μέρος και στην Αργοναυτική Εκστρατεία.

Το αμπέλι στη Μυθολογία

Κατά τη μυθολογία ο θεός Διόνυσος έφερε από τη Μ. Ασία ένα τρυφερό κλήμα αμπελιού στην Ελλάδα για να μην ξεραθεί, το τοποθέτησε σ΄ ένα κόκαλο αηδονιού. Έπιασε ρίζες και μεγάλωσε. 

Ο δρόμος ήταν μεγάλος για να φτάσει στην Ελλάδα και το κλήμα ήθε­λε μεγαλύτερο χώρο.

Έτσι βρήκε ένα κόκαλο λιονταριού και το έβαλε μέ­σα.

Σε λίγες μέρες αναγκάστηκε να το βάλει σε ακόμα μεγαλύτερο κόκαλο. Ήταν κόκαλο γαϊδάρου.

Όταν έφτασε στην Ελλάδα, φύτεψε το κλήμα και εκείνο πολλαπλασιάστηκε, κάρπισε, έδωσε ωραία τρα­γανά σταφύλια, έγινε μούστος κι ύστερα γλυκό κρασί.

Έτσι, όποιος πιει κρασί στην αρχή κελαηδεί σαν πουλί. Όταν πιει περισσότερο γίνεται θεριό σαν λιο­ντάρι. Στο τέλος αν πιει ακόμη πιο πολύ μεθάει, χάνει κάθε ντροπή και γίνεται σαν το γαϊδούρι..

Οδυσσέας-Καλυψώ

Ο Οδυσσέας βρισκόταν καθισμένος στο ακρογιάλι, όπου θρηνούσε και σπάραζε η καρδιά του. 
Όπως κάθε μέρα, συλλογιζόταν με νοσταλγία την Ιθάκη... τώρα πια επιθυμούσε το γλυκό γυρισμό του. Η Καλυψώ πήγε κοντά του και του είπε...

Καλυψώ-Ερμής

Χωρίς να καθυστερήσει, ο Ερμής έδεσε τα φτερωτά σανδάλια του, που, πιο γρήγορα κι απ΄ την πνοή του ανέμου, τον πάνε πάνω από στεριά και θάλασσα...
Όταν έφτασε στο νησί, βρήκε την Καλυψώ στο βάθος της μεγάλης της μεγάλης σπηλιάς, όπου κατοικούσε, να υφαίνει τραγουδώντας κοντά στην αναμμένη εστία...
Η νύμφη τον αναγνώρισε αμέσως...