ΧΑΡΙΕΤ ΜΠΙΤΣΕΡ ΣΤΟΟΥ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Η Χάριετ Μπίτσερ Στόου (14 Ιουνίου 1811 - 1 Ιουλίου 1896) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας και υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας.

Η Στόου έζησε σ' ένα περιβάλλον πνευματικών και διανοούμενων ανθρώπων. Ο πατέρας της, ο Λάιμαν Μπίτσερ, ήταν λειτουργός της Ανεξάρτητης Εκκλησίας του Λίτσφιλντ, στην πολιτεία Κονέκτικατ, όπου και γεννήθηκε η Χάριετ το 1811. Η αδελφή της, Αικατερίνη, δασκάλα. Η κοινότητα όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια, ήταν από τις πιο πολιτισμένες και μορφωμένες της περιοχής της Νέας Αγγλίας. Μέσα σ' αυτόν τον κύκλο το συγγραφικό ταλέντο της νεαρής Χάριετ άρχισε ν' ανθίζει νωρίς με τη δημοσίευση περιγραφών και διηγημάτων σε σχολικά έντυπα.

Σε ηλικία 22 ετών άρχισε να την απασχολεί το πρόβλημα της ανθρώπινης δουλείας. Ο πατέρας της είχε εκλεγεί πρόεδρος του νεοϊδρυμένουΘεολογικού Φροντιστηρίου Λέιν του Σινσινάτι στο Οχάιο και η οικογένειά του τον συνόδευσε εκεί. Πάλι η Χάριετ έλαβε ενεργό μέρος στηφιλολογική και σχολική ζωή, δημοσιεύοντας τα χειρόγραφά της σε εφημερίδες του τόπου και συγγράφοντας μια σχολική γεωγραφία.

Το Οχάιο ήταν ελεύθερη πολιτεία, αλλά μόνο ένας ποταμός τη χώριζε από άλλες κοινότητες, όπου επικρατούσε ο θεσμός της δουλείας. Η Χάριετ πολλές φορές είδε σκλάβους να αγωνίζονται να περάσουν τον ποταμό λαχταρώντας την ελευθερία. Η αγωνία των βασανισμένων αυτών ανθρώπων τη συγκινούσε βαθιά. Άρχισε να παίρνει μέρος σε διαμάχες για την πολιτική, οικονομική και ηθική ανάγκη να απελευθερωθούν οι Μαύροι.

Εν τω μεταξύ το 1836 είχε παντρευτεί έναν καθηγητή του Θεολογικού Φροντιστηρίου, τον Κάλβιν Έλις Στόου. Το 1852 ο άντρας της διορίστηκε καθηγητής στο Μπόουντιν του Μπράνσγουϊκ της πολιτείας Μέιν. Εκεί, αν και κάπως μακριά από τις σπαρακτικές σκηνές των δούλων, χρησιμοποίησε τη μνήμη της και τη φαντασία της σ' όλη τους την έκταση και έγραψε το μνημειώδες έργο "Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά". Το βιβλίο έγινε ανάρπαστο και μεταφράστηκε σε 23 γλώσσες. Άνθρωποι που συμπαθούσαν τους δούλους αλλά έμεναν αδρανείς, αισθάνθηκαν την ανάγκη να ενεργήσουν για την απελευθέρωσή τους. Ο "Μπαρμπα-Θωμάς" είχε χρησιμεύσει ως ισχυρό κίνητρο.

Η οικογένεια Στόου γνώρισε μεγάλη φήμη, χωρίς όμως η Χάριετ να κολακευθεί υπερβολικά από αυτό. Ζούσε ήσυχα με τον άντρα της και με τον γιο της, Φρειδερίκο, συνεχίζοντας το γράψιμο. Το 1856 έβγαλε ένα νέο της βιβλίο, με τίτλο "Ντρεντ: Μία Ιστορία του Μεγάλου Θλιβερού Βάλτου", όπου ζωγράφιζε έντονα τον ξεπεσμό μιας κοινωνίας που ανεχόταν τον θεσμό της δουλείας.

Μεταξύ άλλων, η Χάριετ Μπίτσερ Στόου έγραψε άρθρα στο περιοδικό της εποχής "Μηνιαία Ατλαντίς", τον "Ανεξάρτητο" της Νέας Υόρκης και στα περιοδικά της Χριστιανικής Ενώσεως, που όλα τα εξέδωσε σε διάφορες εποχές ο αδελφός της Χένρι Γουόρντ Μπίτσερ.

Όταν ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος, ο γιος της Φρειδερίκος κατετάγη στον Στρατό της Ενώσεως. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του λοχαγού, αλλά η υγεία του είχε κλονιστεί και η μητέρα του αγόρασε ένα κτήμα στη Φλόριντα, ελπίζοντας ότι το κλίμα εκεί θα ωφελούσε την υγεία του. Εκεί πέρασαν πολλούς χειμώνες. Τελικά η Χάριετ Μπίτσερ Στόου απεβίωσε την 1η Ιουλίου 1896 στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ.

ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Εμίλ Ζολά (Παρίσι, 1840 – Παρίσι, 1902) είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης όχι μόνο επειδή υπήρξε ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος τουνατουραλισμού αλλά πρωτίστως επειδή άσκησε τεράστια κοινωνική επιρροή με το έργο και τις παρεμβάσεις του. Η μητέρα του ήθελε να τον δεινομικό, ωστόσο εκείνος απέτυχε να περάσει τις απαιτούμενες εξετάσεις. Έτσι, πρώτα εργάστηκε ως γραμματέας, μετά στο τμήμα πωλήσεων ενός εκδοτικού οίκου. Κατόπιν άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες σχετικά με τη λογοτεχνία, την τέχνη και την πολιτική. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα και του ιερατείου. Μετά το πρώτο σημαντικό μυθιστόρημά του Τερέζ Ρακέν (1867), ξεκίνησε μια σειρά έργων με τον τίτλο “Λε Ρουγκόν Μακάρ” (Les Rougon-Macquart. Histoire naturelle et sociale d'une famille sous le Second Empire [Ρουγκόν-Μακάρ. Φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας υπό την Β΄ Αυτοκρατορία]), όπου περιλαμβάνονται περισσότερα από τα μισά μυθιστορήματά του, θέλοντας να αναλύσει με διεισδυτική κριτική ματιά τις πτυχές της τότε γαλλικής κοινωνίας. 

Σε αυτή τη σειρά συγκαταλέγεται Η ταβέρνα (1877), ένα αριστούργημα το οποίο εμβαθύνει στο φαινόμενο του αλκοολισμού και της φτώχειας στην εργατική τάξη. Επίσης, η Νανά (1880), που, με τη συμβολική μορφή μιας πόρνης η οποία διαφθείρει την παριζιάνικη ελίτ, δηλώνεται η κατάπτωση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, με το Ζερμινάλ (1885)—το καλύτερο ίσως έργο του—έστρεψε τον προβολέα στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρακωρύχων. Στη συνέχεια, από τη βαθυστόχαστη καταγραφή των κοινωνικών προβλημάτων στράφηκε στη σοσιαλιστική ουτοπία με δύο τριλογίες του, Οι τρεις πόλεις και Τα τέσσερα Ευαγγέλια, με τη δεύτερη να μένει ανολοκλήρωτη. 

Στα τελευταία του χρόνια έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία με την ανοιχτή επιστολή του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας L'Aurore υπό τον τίτλο “Κατηγορώ!” (1898). Ξεσκέπαζε μια μηχανορραφία που κόστισε την ελευθερία στον στρατιωτικό Άλφρεντ Ντρέιφους εξαιτίας του αντισημιτισμού του Υπουργείου Αμύνης. Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου αλλά και στη μεταρρύθυμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους. Πριν όμως δει αυτή την τελευταία εξέλιξη, βρέθηκε νεκρός υπό συνθήκες που θεωρούνται ύποπτες.

ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα (Don Miguel de Cervantes y Saavedra, 29 Σεπτεμβρίου 1547 – 23 Απριλίου 1616) ήταν Ισπανός λογοτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Το έργο του ανήκει χρονικά στη «χρυσή εποχή» (περ. 1492-1648) της Ισπανίας, κατά την οποία παρατηρήθηκε μία εξαιρετική άνθιση στις τέχνες, ενώ ο ίδιος αποτελεί έναν από τους μείζονες λογοτέχνες παγκοσμίως. Το διασημότερο μυθιστόρημά του, ο Δον Κιχώτης, συγκαταλέγεται στα κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μεταφρασμένο σε περισσότερες από εξήντα γλώσσες και έχοντας υποβληθεί σε συστηματική ανάλυση και κριτικό σχολιασμό από το 18ο αιώνα.

Ο Θερβάντες γεννήθηκε στο Αλκαλά ντε Ενάρες, περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μαδρίτης, τέταρτος από τα συνολικά επτά παιδιά της οικογένειάς του. Τα νεανικά του χρόνια, για τα οποία διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες, χαρακτηρίστηκαν από τις πολυάριθμες μετακινήσεις της οικογένειας σε διαφορετικές ισπανικές πόλεις. Τα παλαιότερα λογοτεχνικά έργα του χρονολογούνται το 1568, ενώ το πρώτο μυθιστόρημα του, Γαλάτεια, εκδόθηκε το 1585.

 Από το 1570, και για αρκετά χρόνια, πρόσφερε τις υπηρεσίες του ως επαγγελματίας στρατιώτης, λαμβάνοντας μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ως υπαξιωματικός του πολεμικού πλοίου Μαρκέσα(Marquesa), στην πολιορκία της Κέρκυρας (1571), καθώς και στην εκστρατεία της Τύνιδας. 

Κατά την επιστροφή του στην Ισπανία, εργάστηκε στην Αυλή του Φιλίππου Β' ως φοροεισπράκτορας, ενώ λίγα χρόνια αργότερα εκδόθηκε ο πρώτος τόμος του Δον Κιχώτη(1605), έργο που τον καθιέρωσε στο λογοτεχνικό κόσμο. Το 1607 εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος του λογοτεχνικού έργου του και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ-ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ

Ο Ζαν Κοκτώ (γαλλ. Jean Cocteau) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Μαιζόν-Λαφίτ, κοντά στο Παρίσι, το 1889 και πέθανε στο Μιζύ-λα-Φορέ, κοντά στο Παρίσι, το 1963 σε ηλικία 74 ετών. 'Ηταν γιός εύπορου Παριζιάνου συμβολαιογράφου και μορφώθηκε στο Λύκειο Κοντορσέ.

Επιδεικνύοντας ταλέντο στην ποίηση, το μυθιστόρημα και το θέατρο, στη ζωγραφική, στο σενάριο και τη μουσική κίνηση της χώρας του, ο Κοκτώ δημοσίευσε την πρώτη συλλογή ποιημάτων του "Το λυχνάρι του Αλαντίν" (La Lampe d' Aladin) το 1909, σε ηλικία μόλις 18 χρόνων. Στις ποιητικές συλλογές του που ακολούθησαν, "Ο άστατος πρίγκηπας" (1910), "Ο χορός του Σοφοκλέους" (1912) και το "Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας" (1919), διακρίνεται από μια αβρότητα και χάρη στο ύφος κι ένα πλούτο φαντασίας. Το ίδιο παρατηρείται και στα μυθιστορήματά του, όπως για παράδειγμα στο "Θωμά τον απατεώνα" (Thomas l' imposteur, 1923) και στα "Τρομερά παιδιά" (Les Enfants terribles, 1929). Όλο το έργο του, ακόμα και τα φιλοσοφικά και κριτικά του δοκίμια, διαπνέεται από ένα αίσθημα παιδικής αφέλειας μαζί με μια αγωνία αναζήτησης.

Στο θέατρο άρχισε την καριέρα του το 1923 με τους "Νεόνυμφους του Πύργου του Άιφελ" (Les Mariés de la Tour Eiffel), με μια τάση φυγής από το στυλ του ρεαλισμού που επικρατούσε και ανάπτυξης της αξίας του αυτοσκοπού στη θεατρική τέχνη. Στη συνέχεια με τον "Ρωμαίο και Ιουλιέτα" (1924), τον "Ορφέα" (1927), την "Αντιγόνη" (λιμπρέτο στην όπερα του Χόνεγκερ) και τον "Οιδίποδα τύραννο" (λιμπρέτο στην όπερα - ορατόριο του Ιγκόρ Στραβίνσκι) το 1928, την "Ανθρώπινη φωνή" (1930), την "Ολέθρια μηχανή" (1934), τους "Ιππότες της στρογγυλής τραπέζης" (1937), τους "Τρομερούς γονείς" (1939), τη "Γραφομηχανή" (1941) και το "Δικέφαλο αετό" (1946), κηρύσσεται υπέρ των νεωτεριστικών ιδεών, συνεργάζεται με Γάλλους της πρωτοπορίας κι εμφανίζεται διαδοχικά ως φουτουριστής, σουρεαλιστής, κυβιστής ή ντανταϊστής. 

Επηρεασμένος από το σουρεαλιστικό κίνημα και τους πρωτοπόρους της αφηρημένης τέχνης στη ζωγραφική και τη γλυπτική, ο Κοκτώ πειραματίζεται και μεταφέρει τις τάσεις αυτές της εποχής του και στο θέατρο, όπως στην "Παρέλαση" (Parade, 1917) σε σκηνικά Πικάσο και μουσική του Ερίκ Σατί (Satie) και "Το Βόδι πάνω στη Στέγη" (Le Boeuf sur le Toit, 1920) σε σκηνικά Ντυφύ και μουσική του Νταριούς Μιλώ (Milhaud).

Από τους συγγραφείς που είχαν επιρροή στο έργο του είναι ο Εντμόν Ροστάν, ο Ραϊμόν Ραντιγκέ, ο Κατύλ Μαντές, η Κόμισσα ντε Νοάιγ, μα πιο πολύ ο Αντρέ Ζιντ. Ο Κοκτώ όμως δεν περιορίστηκε στη συγγραφή των έργων του. Έλαβε κι ο ίδιος ενεργό μέρος ως ηθοποιός, παραγωγός, σκηνογράφος. Έγραψε γιαχορόδραμα, μιούζικαλ, τσίρκο, κινηματογραφικές ταινίες (όπως π.χ. η σουρεαλιστική ταινία "Η ωραία και το κτήνος", 1946). Συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Φρανσουά Κοπώ, ο Άρθουρ Χόνεγκερ, συνθέτης του μουσικού δράματος "Βασιλιάς Δαβίδ", ο Πικάσο και ο Μοντιλιάνι, ο Σερζ Ντιαγκιλέφ, ο μεγάλος Ρώσος χορογράφος και σκηνοθέτης, ιδρυτής των περίφημων "Ρωσικών μπαλέτων" κ.ά.

ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΙΚΕΝΣ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΙΚΕΝΣ (1812-1870)

Aπό τους μεγαλύτερους και πιο αγαπημένους κλασσικούς λογοτέχνες της Αγγλίας.

Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1812 στο Portsmouth, στην Αγγλία και ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας του John Huffan Dickens.
Η οικογένειά του δύσκολα τα έβγαζε πέρα, έτσι συχνά μετακομίζανε από το ένα μέρος στο άλλο, προκειμένου ο πατέρας να μπορέσει να βρει μια δουλειά.
Ο Ντίκενς, δε πήγε κανονικά στο σχολείο, όμως αγαπούσε πολύ το διάβασμα και έτσι, μελετούσε σπίτι ότι βιβλίο έπεφτε στα χέρια του. Λένε, πως ένα από τα αγαπημένα του βιβλία στα παιδικά του χρόνια, ήταν ο Δον Κιχώτης.

Ο πατέρας του, John Dickens, βρέθηκε αντιμέτωπος με πάρα πολλά χρέη, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να φυλακιστεί στο Λονδίνο, στις φυλακές Μάρσαλσι. Μην έχοντας που αλλού να πάει, ολόκληρη η οικογένεια εγκαθίσταται μαζί του στις φυλακές.
Ο μικρός Τσαρλς ήταν ο μόνος από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας ο οποίος ζούσε μόνος του σε ένα νοικιασμένο δωμάτιο και κέρδιζε το ψωμί του κολλώντας περιτυλίγματα σε δοχεία με μπογιά.
Ύστερα από τρεις μήνες, ο πατέρας αποφυλακίστηκε, κληρονομώντας παράλληλα κάποια χρήματα.

Ο Ντίκενς, πήγε αμέσως στο σχολείο, όμως δεν άργησε η στιγμή που θα τα παρατούσε, μιας και έπρεπε να βοηθήσει για ακόμη μια φορά, την οικογένειά του.
Έγινε γραφιάς σε ένα δικηγορικό γραφείο, όπου εκεί έμαθε πολλά ‘’κακά’’ του Αγγλικού Νόμου, τα οποία συγκέντρωσε προσεκτικά στο μυαλό του και πολέμησε μετέπειτα γι’ αυτά. (με μοναδικό όπλο τα μυθιστορήματά του, που συνέβαλλαν σε πολλές νομικές μεταρρυθμίσεις).
Αφήνοντας το δικηγορικό γραφείο, δοκίμασε την τύχη του και ως πρακτικογράφος στη Βουλή, αλλά και ως ρεπόρτερ, όπου διέπρεψε για τα ρεπορτάζ του.

Παρ’ όλα αυτά, έτρεφε μεγάλη αγάπη για το γράψιμο και το ταλέντο του δεν άργησε να αναδειχτεί.
Έγινε δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα, έγραφε σκίτσα από τη ζωή του Λονδίνου και αργότερα τα κυκλοφόρησε σε βιβλίο με τίτλο Τα Σκίτσα του Μποζ (1833), όπου και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.
Μεταξύ των ετών 1837 – 1870, δημοσιεύτηκαν και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα, τα εξής μυθιστορήματα:

Τα Μεταθανάτια Έργα της Λέσχης Πίκγουϊκ (1836-1837), η ιστορία του μικρούλη Όλιβερ Τουίστ (1838-1839), ένα μυθιστόρημα μέσα από το οποίο ο Ντίκενς κατήγγειλε τις φρικτές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, το 19ο αιώνα, στη Βικτοριανή Αγγλία.

Ο Νίκολας Νίκλεμπι ήρθε το 1838-1839, ένα βιβλίο σταθμός, αφού μέσω αυτού, ο συγγραφέας ‘’ξεσκέπασε’’ το άθλιο σχολικό σύστημα που επικρατούσε τότε στο Γιορκσάιρ.
Στο Παλαιοπωλείο (1840-1841), μας διηγείται τη ζωή μιας ορφανής μικρούλας με τον παππού της, σε ένα παλαιοπωλείο.
Το 1841, κάνει την εμφάνισή του το ιστορικό μυθιστόρημα του συγγραφέα, Μπάρναμπι Ρατζ, ενώ δύο χρόνια μετά (1843-1845), ακολουθούν Τα Βιβλία των Χριστουγέννων, μια συλλογή από Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες, αλλά και προσωπικές αναμνήσεις του Ντίκενς. (Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα, Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο, Οι Καμπάνες κ.α.)

Ο Μάρτιν Τσάζλεγουϊτ (1843-1844), αποτελεί το κωμικό αριστούργημα του Ντίκενς.

Στο βιβλίο Ντόμπι και Υιός (1846-1868), ένας πατέρας, δείχνει όλη του την εύνοια και την αγάπη στο γιο του, παραμελώντας την κόρη του, ενώ στη βιογραφία του Δαυίδ Κόπερφιλντ(1849-1850), ο Ντίκενς βλέπει τον εαυτό του…

2-3 χρόνια αργότερα, το μυθιστόρημα Μέσα από το Έρημο Σπίτι, (1852-1853), έρχεται για να ταράξει με τις αλήθειες του,  το νομικό σύστημα της χώρας..

Το 1854 ο Ντίκενς γράφει τα Δύσκολα Χρόνια και δύο – τρία χρόνια μετά, τη Μικρή Ντόριτ, μια ιστορία η οποία εξελίσσεται στις φυλακές Μάρσαλσι, εκεί όπου κρατούνταν ο πατέρας του συγγραφέα.
Η Ιστορία Δυο Πόλεων (1859), μιλάει για τη Γαλλική επανάσταση μέσα από τον ήρωά του Ντίκενς, Σίντνεϊ Κάρτον, ενώ μέσα από τις Μεγάλες Προσδοκίες (1860-1861) θα διαβάσουμε για τη ζωή του μικρού ορφανού Πιπ, η οποία θα αλλάξει για πάντα, μετά από τη γνωριμία του με έναν κατάδικο.

Το τελευταίο μυθιστόρημα που πρόλαβε να ολοκληρώσει ο Ντίκενς είναι Ο Κοινός μας Φίλος(1864-1865), μια ιστορία μέσα από την οποία διακωμωδεί με μεγάλη επιτυχία, τους πλούσιους.

Πολλά από τα έργα του, μεταφέρθηκαν στα θέατρα του Λονδίνου. Και κάτι το οποίο δε γνωρίζαμε για το Ντίκενς, ήταν η μεγάλη αγάπη που είχε για την ηθοποιία, είχε μάλιστα κι ένα θίασο και όποτε είχε χρόνο, έκανε περιοδείες σε επαρχίες της Αγγλίας.
Επίσης, λάτρευε να διαβάζει αποσπάσματα από τα έργα του, στους ανθρώπους.

Στις αρχές του Ιουνίου το 1870, στο Λονδίνο, καθώς διάβαζε αποσπάσματα έργων του στο κοινό, έπαθε συμφόρηση και την επόμενη μέρα πέθανε, ενώ δε πρόλαβε να τελειώσει το αστυνομικό μυθιστόρημα που έγραφε Το Μυστήριο του Έντουϊν Ντρουντ (1870).

Στην προσωπική του ζωή, ο συγγραφέας ήταν λίγο… άστατος..
Το 1836, παντρεύτηκε την κόρη ενός τραπεζίτη, αλλά ο γάμος τους δε κράτησε πολύ, καθώς ερωτεύτηκε την κόρη ενός συναδέλφου του, την οποία και παντρεύτηκε. Έζησαν μαζί 22 ολόκληρα χρόνια, έκαναν δέκα!! παιδιά και χώρισαν γιατί ερωτεύτηκε μια πολύ νεότερη κοπέλα, ηθοποιό στο επάγγελμα, την οποία και παντρεύτηκε επίσης…

Ο Ντίκενς, μέσα από τα βιβλία του, κατάφερε να διορθώσει πολλά κακά και αδικίες.
Αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο και συνεχίζει να τρυπώνει μέσα στις καρδιές μικρών και μεγάλων, με τον ίδιο ζήλο, μέχρι και σήμερα…

Μαξίμ Γκόρκι-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Μαξίμ Γκόρκι (Ρώσικα: Максим Горький, Maksim Gorky) ήταν Ρώσος συγγραφέας, ιδρυτής του σοσιαλιστικού λογοτεχνικού ρεαλισμού κι ενεργό πολιτικό στέλεχος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέτσκοφ (Алексей Максимович Пешков) ενώ το Γκόρκι το επέλεξε ως ψευδώνυμο επειδή σημαίνει πικρός. Αντιτάχτηκε πολλάκις με το τσαρικό καθεστώς και πέρασε πολύ καιρό στις φυλακές ή στην εξορία.

Γεννήθηκε από φτωχούς γονείς, στη πόλη Νίζνι-Νόβγκοροντ Nizhny Novgorod στις 16 Μάρτη 1868 και πέθανε στη Μόσχα στις 18 Ιουνίου 1936. Στα 1873 πεθαίνει ο πατέρας του. Η μητέρα του θα ξαναπαντρευτεί κι ο Μαξίμ Γκόρκι θα μείνει με τον παππού και τη γιαγιά του. Οι ιστορίες, τα παραμύθια κι η τρυφερή παρουσία της τελευταίας άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω του.

Αναγκάζεται από τη φτώχεια να φύγει από το σπίτι σε ηλικία μόλις 9 ετών και ν' αναζητήσει μόνος τη τύχη του. Δοκιμάζει διάφορα επαγγέλματα: βοηθός υποδηματοποιού, βοηθός αγιογράφου, λαντζέρης σε καράβι, αχθοφόρος στην Οδησσό, νυχτοφύλακας σε ψαράδικο, φούρναρης, καθαριστής καμινάδων, εργάτης στα χωράφια. Ρακένδυτος, πεζός και πεινασμένος γυρνά όλη τη Ρωσία, γνωρίζει τους ανθρώπους και τη δυστυχία τους για πάνω από 5 χρόνια, κάτι που ήτανε εξίσου καθοριστικό για τη μετέπειτα λογοτεχνική αλλά και τη πολιτική του πορεία.

Το Δεκέμβρη του 1887 αυτοπυροβολείται μ' ένα παλιό πιστόλι στο στήθος. Η σφαίρα θα μείνει στα πνευμόνια του 40 ολόκληρα χρόνια. Η αιτία ήταν μάλλον ο θάνατος της γιαγιάς του. Παρά τις αντιξοότητες αυτές, από το 1892 κιόλας, αρχίζει να εκδηλώνεται η αγάπη του στη λογοτεχνία.

Το 1936 πεθαίνει ξαφνικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες, ενώ φήμες πως τονε δηλητηρίασε το καθεστώς Στάλιν, παραμένουν αναπόδεικτες. Πάντως οι Στάλιν και Μολότωφ, ήταν από κείνους που μεταφέρανε το φέρετρό του στη κηδεία.

ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ ΛΕΟ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Λέο Μπουσκάλια είναι επίκουρος καθηγητής της κοινωνικής παιδαγωγικής και ψυχολογίας στο Παν/μιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Ιταλικής καταγωγής, αλλά γέννημα και θρέμμα της Καλιφόρνιας. Είναι γνωστός σε εκατομμύρια ακροατές και θεατές του σε όλη την Αμερική που τον παρακολουθούν σε αίθουσες διαλέξεων και τηλεοπτικές εκπομπές. 

Μέσα από τα μαθήματα διδασκαλίας του ανάπτυξε ένα ειδικό σεμινάριο πάνω στην αγάπη και μέσω αυτής στην αλλαγή της καθημερινής μας συμπεριφοράς. Κατά τη διατύπωσή του "η αγάπη δεν είναι δρόμος, είναι συμμετοχή και μοιρασιά. 

Το να ζεις με τη φιλοσοφία της αγάπης είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής". Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι: "Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις", "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο", "Η αγάπη", "Ο δρόμος του Ταύρου", "Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρόυντ".

"Γεννημένοι ν' αγαπάμε" 

ΓΚΑΙΤΕ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ (αργότερα: φον) Γκαίτε (Johann Wolfgang Goethe, Φρανκφούρτη, 28 Αυγούστου 1749 - Βαϊμάρη, 22 Μαρτίου1832) ήταν Γερμανός νομικός, ποιητής και πεζογράφος.

Η οικογένεια του ήταν μια από τις πιο εύπορες στην Φρανκφούρτη, προσφέροντάς του πολλές δυνατότητες μόρφωσης. Σε ηλικία 15 χρονών έγραψε τα πρώτα του ποιήματα τα οποία στη συνέχεια κατέστρεψε. Το 1765 ξεκίνησε σπουδές Νομικής στη Λειψία κατόπιν επιθυμίας του πατέρα του. Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολήθηκε με τις εικαστικές τέχνες. Στην Λειψία ήρθε σε επαφή με το έντονο ελληνικό στοιχείο της πόλης.

 Ως φίλος των Ελλήνων και της Ελλάδος αφιέρωσε πολλά έργα του στην Ελληνική Αρχαιότητα. Το «και εγώ στην Αρκαδία» του παρερμηνεύτηκε αργότερα ως άγνοια της Ελλάδος, καθώς ποτέ δεν είχε επισκεφτεί την Αρκαδία. (Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία, διότι η Αρκαδία είχε εντελώς διαφορετική έννοια για τους ποιητές και καλλιτέχνες της εποχής της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Συμβόλιζε έναν εξιδανικευμένο τρόπο ζωής όπου οι άνθρωποι ζουν απλά ως βοσκοί σε αρμονία με την φύση και αφιερώνουν τον χρόνο τους στην ποίηση, την μουσική, τον έρωτα, την ανεμελιά. Ο φανταστικός τόπος αυτός τοποθετείται στην ελληνική Αρκαδία. Η δε ανωτέρω φράση απαντάται για πρώτη φορά στα λατινικά σε έναν ζωγραφικό πίνακα.

 Το 1769 αρρώστησε και επέστρεψε στη Φρανκφούρτη. Την ίδια περίοδο άρχισε να ανακαλύπτει μέσα του και τον πρωταγωνιστή του Φάουστ. Το 1770 ολοκλήρωσε τις σπουδές Νομικής και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα Ιατρικής, Χημείας και Βοτανικής. Επέστρεψε στη Φρανκφούρτη και ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Το 1774, συγκλονισμένος από την αυτοκτονία ενός φίλου του, έγραψε Τα πάθη του νεαρού Βέρθερ, ένα μυθιστόρημα που λάτρεψε ο Ναπολέων και έγινε λάβαρο του ηθικού και πνευματικού κινήματος. Η Βαϊμάρη υπήρξε σημαντικός σταθμός στη σταδιοδρομία του Γκαίτε, καθώς είχε αναλάβει εκεί καθήκοντα Υπουργού του Δούκα. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γκαίτε είναι το Ταξίδι στην Ιταλία, το οποίο έγραψε κατά τη διαμονή του στη νότια Ιταλία. 

Μέχρι το 1805 είχε στενή επαφή και φιλία με τον Σίλλερ και μια βαθιά φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο ανδρών. Το 1806 παντρεύτηκε την Κριστιάνε Βούλπιους, με την οποία είχε ήδη από το έτος 1789 ένα γιο. Ο Φάουστ, το δημιούργημα ολόκληρης της ζωής του, ολοκληρώθηκε με το δεύτερο τόμο ένα χρόνο πριν το θάνατο του, το 1832 στη Βαϊμάρη.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ-ΞΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ο Ναζίμ Χικμέτ (15 Ιανουαρίου 1902 - 2 Ιουνίου 1963) ήταν Τούρκος ποιητής και δραματουργός, τα έργα του οποίου μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας. Πέθανε στη Μόσxα από καρδιακή προσβολή.

Ύφος γραφής

Αν και τα πρώτα του ποιήματα γράφτηκαν με συλλαβικό μέτρο, ο Χικμέτ σταδιακά απομακρύνθηκε από τα πλαίσια του μέτρου και της ομοιοκαταληξίας και άρχισε να αναζητεί νέα μορφή για τα ποιήματά του. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων διαμονής του στη Σοβιετική Ένωση (1922-1925), η αναζήτηση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της. Προτίμησε τον ελεύθερο στίχο, ο οποίος ταίριαζε και με την πλούσια φωνολογία της τουρκικής γλώσσας. Επηρεάστηκε κυρίως από το Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από το γνωστό Τούρκο συνθέτη Ζουλφού Λιβανελί, ενώ αρκετά μελοποιήθηκαν και από το συνθέτη Μάνο Λοΐζο και τον Θάνο Μικρούτσικο. Με υπουργικό διάταγμα ο ποιητής ανέκτησε, μετά θάνατον, την τουρκική υπηκοότητα που του αφαιρέθηκε το 1951 εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Ποιήματα μελοποιημένα από τον Μάνο Λοΐζο και τον Θάνο Μικρούτσικο

• Αν με τη μεσολάβηση
• Απερίγραπτη λένε
• Για τη ζωή
• Η πιο όμορφη θάλασσα
• Μονάκριβή μου
• Όπως ο Κερέμ
• Στηθάγχη
• Το δίχτυ
• Κι αν τα μάτια σου"
• Λίγα γαρούφαλλα